verslagje Zomertoertocht 17 juli 2017

verslagje Zomertoertocht 17 juli 2017

“vergezichten, toeristen en smokkelweggetjes”

Met enkele vakantiedagen achter de rug heeft het wat langer geduurd voor er een verslag kon komen van onze zomerrit.

Telkens ik (als Vlaming) naar Nederland ga heb ik het gevoel dat het pas echt is als ik een Daf gezien heb, en meestal lukt dit ook wel. Maar er is iets bijgekomen: telkens ik naar Nederland ga is het pas echt als er wegeniswerken zijn. En ook nu was het weer zo. Zelfs voor we bij de start waren was dit al zo. Gelukkig hadden Ton en Agnes Pagen voor een goede aanrijroutebeschrijving gezorgd zodat ik als het ware bijna kon genieten van deze werken. Trouwens het was niet alleen de aanrijroute, maar de hele route waar ze hebben voor gezorgd.

En hoe!

Met heel veel plezier hebben ze zich enkele tijd geleden aangeboden voor het uitzetten van de zomerrit. En al vlug volgden vragen over wat er voor hun mogelijk was omdat ze er toch een extra feestelijk tintje wilden aan geven in dit feestelijk jaar.

Dan volgde de uitnodiging:

Op zondag 17 juli 2016 staat onze zomerrit op het programma. Deze rit van ca. 80 km. voert dit jaar door het mooie Zuid-Limburgse heuvelland. Onder de titel “Vergezichten, smokkelaars en toeristen” rijden we langs de mooiste plekken van ‘het sjoenste stukske Nederland’, maar we ontdekken ook geheime (smokkelaars-)weggetjes en zelfs een verborgen schat… De route gaat geheel over verharde wegen, maar is zeker niet vlak!

We komen vanaf 10.30 uur bij elkaar op  het marktplein van het oude mijnwerkersdorpje Eygelshoven (vlak bij Landgraaf). Vóór de start wordt er door de club voor elk lid een kop koffie en een stuk Limburgse vlaai aangeboden. 

Op het Marktplein was een plek gereserveerd voor onze Dafs en V66 en al vlug hadden we menig nieuwsgierige Eygelshovenaar om onze mooi opgepoetste wagens te bewonderen.

Onder het genot van een kop koffie/thee en een heerlijk stuk Limburgse vlaai konden de deelnemers zich al opwarmen voor de start van wat een rit met veel “ups en downs” zou worden. Maar dan ditmaal in letterlijke zin.

Vooraleer we vertrokken werd ons door Ton en Agnes ook nog een doosje “Oldtimers van Autodrop” aangeboden met daarin “de Echte mildzoute Hindelooper Ruitjesdrop, anno 1924” . Zeer attent en bij deze nogmaals erg bedankt.

En vanaf hier zou ik eigenlijk de volledige routebeschrijving willen plaatsen, dit omdat het een rit was die ons na een korte aanrijroute, weg van Eygelshoven naar een prachtig stukje Nederland heeft gevoerd, waarvan het grootste deel geen meter vlak was, vandaar de ups en downs. Ton en Agnes hebben in het roadboek ook allerlei toeristische info geplaatst die maakte dat het meer was dan alleen maar rijden.

Het eerste deel reden we door volgende dorpjes: Eygelshoven, Simpelveld, Vaals, Vijlen, hier ligt de enige berghut van Nederland, met name  “het Hijgend Hert“,  Epen, , Slenaken, Noorbeek en Mehr. Ronkende namen als Harles en Holset lieten we ook aan ons voorbijgaan.  Dit deel van Nederland wordt niet voor niets “Klein Zwitserland” genoemd.

Tussendoor viel ook wel de vriendelijkheid op van de meeste mensen die we onderweg tegenkwamen, maar niet allemaal,  dit kan wel bevestigd worden door Steven. Hij was er tijdens de pauze nog niet goed van…

Aan onze pauzeplek, café Quanten in Mheer, hebben we ook nog het verborgen kasteel bezocht. Inderdaad, vlakbij maar toch onzichtbaar ligt een prachtig kasteel waarvan de binnenplaats vrij toegankelijk is, hoewel het nog bewoond is.

Na de deugddoende pauze vatten we deel twee aan van de rit.

Libeek, St. Geertruid, Moerslag, Eckelrade, Cadier en Keer, Bemelen, St. Antoniusbank, Wolfshuis, (Vilt), Berg, Geulhem, St. Gerlach, Valkenburg, Schimmert, Groot Haasdal en tenslotte Spaubeek

Voor mezelf waren dit  zowel voor als na de pauze (op enkele na) allemaal nieuwe en onbekende pareltjes in het meest zuidelijke stukje van Nederlands Limburg, vandaar dat ik ze ook allemaal wil vernoemen.  Ik heb er van genooooten!!!

Na  het nemen van een weldoend drankje in eetcafé Mareveld in Spaubeek vertrokken de deelnemers naar mijn gevoel allemaal even tevreden terug huiswaarts, met in hun hoofd veel “vergezichten, toeristen en smokkelweggetjes” te hebben opgeslagen.

Wat betreft het uithoudingsvermogen van onze Daf’s moet ik zeggen dat dit wonderwel is meegevallen, geen enkele panne of defect, op één klein akkefitje na met m’n eigen Daf die even niet verder wilde. Gelukkig viel dit nogal mee en na het uitstoten van een zwarte wolk was alles weer in orde. Degenen die voor me reden hebben er zelfs niets van gemerkt, zo snel ging het.

Net zoals bij het vorige verslag beschik ik ook nu niet over foto’s maar andere infobronnen geven deze wel prijs.

Tot slot nog dit: hartelijk dank aan Ton en Agnes voor het uitzetten van deze prachtige zomerrit.

 

 

No Comments

Leave a Comment

Please be polite. We appreciate that.
Your email address will not be published and required fields are marked